Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddederek, bir kasırganın harap ettiği Ohio'nun Xenia kasabasında yaşayan marjinal karakterlerin hayatlarına deneysel bir bakış sunuyor. Film, belgesel ve kurgu arasında gidip gelen tarzıyla, yoksulluk, umutsuzluk ve anlamsızlık içinde debelenen insanların gündelik rutinlerini, bazen rahatsız edici bazen de absürt bir şekilde yansıtıyor. Olay örgüsünden ziyade bir dizi vinyet ve sahneyle ilerleyen yapım, kasabanın genç sakinlerinin tavşan avlamak, tiner çekmek veya hiçlik içinde dolanmak gibi faaliyetlerini izleyiciye sunar.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme ham ve otantik bir hava katmıştır. Karakterlerin diyalogları ve davranışları, kasabanın terk edilmiş, yıkık dökük atmosferiyle mükemmel bir uyum içindedir. Korine'in yönetmenliği, estetize edilmiş çirkinlik ve rahatsız edici güzellik kavramlarını sorgulatarak, izleyiciyi konfor alanının dışına iter. Görsel dil, bulanık renkler, düşük çözünürlüklü sahneler ve beklenmedik müzik seçimleriyle (black metalden country'ye) dikkat çeker.

Gummo, izleyiciden pasif bir deneyim beklemeyen, onu düşünmeye ve tepki vermeye zorlayan bir filmdir. Ana akım sinema anlayışına meydan okuyan bu yapım, 90'ların bağımsız sinema hareketinin en uç örneklerinden biri olarak kabul edilir. Eğer sıra dışı, poetik ve rahatsız edici bir dram-komedi arayışındaysanız, Gummo'yu Türkçe seçenekleriyle izlemek, sinemanın sınırlarını keşfetmek için benzersiz bir fırsat sunacaktır. Film, unutulmaz karakterleri ve cesur anlatımıyla kült statüsünü hak etmiştir.