Michael Haneke'nin 1997 yapımı 'Funny Games', izleyiciyi rahatsız edici bir şiddet ve gerilim labirentine sürükleyen unutulmaz bir psikolojik korku filmidir. Film, görünüşte kibar ve beyaz eldivenli iki genç adamın, bir ailenin tatil kulübesine yaptıkları beklenmedik ziyaretle başlar. Ancak bu ziyaret, hızla masumiyetin ve güvenliğin paramparça olduğu, acımasız bir rehin alma senaryosuna dönüşür. Paul ve Peter adlı bu karakterler, aileyi kendi tasarladıkları sadistçe 'oyunlar' oynamaya zorlayarak, hem kurbanları hem de izleyiciyi derin bir çaresizlik ve korku girdabına sokar.

Haneke'nin yönetmenliği, film boyunca izleyiciyi şiddetin medyadaki temsili ve seyirci olarak bizim rolümüz üzerine düşünmeye zorlar. Dördüncü duvarı yıkan doğrudan bakışlar ve meta-anlatı unsurları, pasif izleyici konforunu kasıtlı olarak baltalar. Oyunculuk performansları, özellikle Susanne Lothar ve Ulrich Mühe'in aile fertleri olarak sergiledikleri çaresizlik ve korku, son derece gerçekçi ve yürek burkucudur. Arno Frisch ve Frank Giering ise soğukkanlı, kayıtsız kötülükleriyle tüyler ürpertici bir etki bırakır.

'Funny Games', geleneksel bir korku filmi değil, şiddetin doğası ve eğlence amacıyla tüketimi üzerine sert bir eleştiri ve sosyal deneydir. Gerilimi yüksek sesler veya sıçratmalardan değil, psikolojik baskı, belirsizlik ve ahlaki sorgulamalardan beslenir. Seyirciyi rahatsız etmek ve düşündürmek amacıyla kasıtlı olarak yavaş tempoda ilerler. Bu nedenle, sinemanın sınırlarını zorlayan, rahatsız edici ama bir o kadar da düşündürücü bir başyapıt arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir filmdir. Haneke'nin izleyiciyle kurduğu bu zorlu diyalog, filmin son kredileri rollendikten çok sonra bile zihinde yer etmeye devam eder.